तृष्णा/रमेश दर्नाल, दोहा कतार

कविता

एकान्तमा
परेली बन्द होस या खुला
कल्पनाको भित्तामा झुन्डिएको निर्जीव आकृती
म संग एकोहोरो नजर जुधाइ रहन्छ
निशब्द छ
तर उसका आखाहरु बोलिरहन्छ
तिता स्मृतिहरु एकाएक वृतान्त गर्छ
हसाउँछ
रुवाउछ
भाबबिह्वल तुल्याइ दिन्छ
बेहाल अनि बेचैन तुल्याइ दिन्छ
अनि
उ आफु स्तब्ध हुन्छ
एकोहोरो टोलाइरहन्छ
सिर्फ टोलाइरहन्छ
पुनः
प्रष्ट पारिदिन्छ
निरर्थक उ संगका
मेरा तृष्णाहरु
अभिलाषाहरु.......